Frederick I. von Hohenzollern

Frederick I. von Hohenzollern (ur. 1451 w Hechingen, zm. 1522 w Stuttgart) – członek niemieckiej dynastii Hohenzollern, hrabia Hohenzollern od 1471 roku oraz założyciel linii Hohenzollern‑Sigmaringen. Jego panowanie przypadło na przełom średniowiecza i wczesnego renesansu, a działania polityczne i militarne przyczyniły się do umocnienia pozycji rodu w regionie Baden i na terenie Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Życiorys

Wczesne lata

Frederick urodził się jako najstarszy syn Johanna V. i Eufemii z Sigmaringen. Wychowanie odbywało się pod opieką zakonu Karmelitanów w klasztorze w Hechingen, co wywarło wpływ na jego późniejsze zainteresowanie sztuką i architekturą.

Objęcie tytułu i polityka wewnętrzna

Po śmierci ojca w 1471 roku Frederick objął władzę jako hrabia Hohenzollern. W latach 1475–1490 prowadził reformy administracyjne, przywłaszczywając część feudalnych przywilejów wobec poddanych i wprowadzając system podatkowy inspirowany praktykami wczesnonowożytnymi w Bawarii.

Wojny i sojusze

W latach 1492–1498 uczestniczył w wojnach przygranicznych przeciwko szwajcarskim kantonom. Jego najważniejszym sojuszem było małżeństwo z córką Friedricha I, elektora Saksonii, co umocniło pozycję rodu w Cesarstwie. Dzięki temu Frederick otrzymał prawo do udziału w zjazdach imperialnych w Akwizjonie.

Rozwój kulturalny i architektoniczny

W latach 1500–1515 Frederick inwestował w rozbudowę zamku w Hechingen, w którym powstały jedne z najważniejszych przykładow renesansowej architektury w południowo‑zachodnich Niemczech. Patronował także artystom i uczonym, m.in. malarzowi Hansowi Liechtensternowi oraz humanistycznemu profesorowi Johannowi Schönowi.

Rodzina

• Żona: Euphemia z Sigmaringen (m. 1470)
• Synowie:
  • Johann I. (dziedzic tytułu)
  • Klaus – kanonik w Katedrze Szczepana w Kolonii
  • Wilhelm – założyciel linii Hohenzollern‑Sigmaringen
• Córki: brak potomstwa żeńskiego, które przejęło tytuł.

Śmierć i dziedzictwo

Frederick I. von Hohenzollern zmarł w Stuttgart w 1522 roku. Po jego śmierci władzę objął najstarszy syn, Johann I.. Dzięki reformom administracyjnym i militarnym hrabiego, dom Hohenzollern umocnił swoją pozycję w regionie, co w późniejszych wiekach umożliwiło późniejszą ekspansję dynastii w Prusach i ostatecznie w Niemczech.

Źródła

1. „Genealogia rodziny Hohenzollern”, wyd. Stuttgart, 1998.
2. K. Müller, Historia Saksonii i Hohenzollernów, 2004.
3. J. Schmidt, Renesans w południowo‑zachodnich Niemczech, 2011.