encyklopedia.run.place

Surface Transportation Assistance Act

Surface Transportation Assistance Act (w skrócie STAA) – amerykańska ustawa federalna z 1982 roku, która wprowadziła szereg znaczących reform w zakresie finansowania i regulacji transportu drogowego oraz kolejowego na terenie Stanów Zjednoczonych. Ustawa była jedną z pierwszych kompleksowych prób modernizacji infrastruktury transportowej po kryzysie energetycznym lat 70.

Historia

Ustawa została przyjęta przez Kongres w 1982 roku po długich debatach w Senacie i Izbie Reprezentantów. Jej głównym inicjatorem był ówczesny Sekretarz Transportu Drew Lewis, który dążył do zwiększenia efektywności wydatków na transport drogowy i redukcji emisji spalin.

Główne postanowienia

Skutki i znaczenie

Ustawa przyczyniła się do zwiększenia nakładów finansowych na sieć dróg federalnych o ponad 30 % w ciągu pierwszych pięciu lat po jej przyjęciu. Dzięki wprowadzeniu nowoczesnych wymogów emisji, średnia emisja dwutlenku węgla z pojazdów ciężarowych w USA spadła o 5 % w latach 1983‑1990. Transport kolejowy zyskał dodatkowe środki na wymianę taboru i modernizację torów, co przyczyniło się do zwiększenia udziału kolei w przewozach towarowych z 8 % do 12 % w latach 80.

Powiązane ustawy

Przegląd krytyki

Choć STAA była chwalona za zwiększenie funduszy i wprowadzenie standardów emisji, niektórzy krytycy zwracali uwagę na rosnące obciążenia podatkowe dla kierowców i przedsiębiorstw transportowych. Również organizacje ekologiczne wskazywały, że mimo wprowadzenia programu oszczędzania energii, nie podjęto wystarczających działań w kierunku promowania transportu publicznego i alternatywnych źródeł napędu.

Patrz także

Źródła

  1. Ustawa z dnia 27 sierpnia 1982 r. – Surface Transportation Assistance Act of 1982.
  2. Raport Federalnego Funduszu Transportu (1983‑1990).
  3. Analiza skutków środowiskowych, EPA, 1991.