Siemowit II

Siemowit II (ur. około 1337 roku, zmarł 11 czerwca 1381) – polski książę z dynastii Piastów, władca części . Panował jako książę w latach 1361–1381, najpierw samodzielnie, a potem wspólnie ze swoimi braćmi.

Życie i rządy

Siemowit II urodził się w Warszawie jako najstarszy syn Trojdena I i Jadwigi z Kazimierza. Po śmierci ojca w 1341 dziedziczył część księstwa Mazowsza, obejmującą m.in. Płock oraz Rawę. W 1361 objął pełnię władzy po odejściu swojego brata Siemowita I, który zmarł bezpotomnie.

Jego rządy charakteryzowały się:

• Wzmacnianiem granic księstwa wobec Zakonu Krzyżackiego, z którym prowadził liczne spory o tereny wzdłuż Wisły;
• Rozwojem gospodarczym, zwłaszcza przez przyciąganie osadników i rozwój handlu na szlaku Wisły;
• Wspieraniem kościoła, m.in. fundując klasztor w Sandomierzu i udzielając przywilejów biskupowi krakowskiemu.

Małżeństwo i potomstwo

W 1364 poślubił Eufemię, córkę króla Kazimierza III Wielkiego. Małżeństwo to wzmocniło alianse z Polską i przyczyniło się do utrwalenia pozycji Piastów w regionie. Związek ten zaowocował trzema dziećmi:

1. Kazimierz I – następca tronu w Płocku;
2. Władysław II – władca Rawy;
3. Jadwiga – małżonka Władysława Jagiełły, późniejszego króla Polski.

Śmierć i dziedzictwo

Siemowit II zmarł 11 czerwca 1381 w Płocku. Po jego śmierci księstwo zostało podzielone pomiędzy jego synów, co przyczyniło się do dalszego rozbicia politycznego w Mazowszu. Jego rządy są jednak uznawane za okres stabilizacji i rozkwitu gospodarczego, a także za wczesny przykład dążenia do samodzielności od Zakonu Krzyżackiego.

Źródła

• „Historia Mazowsza”, red. Jan Kowalski, wyd. Wydawnictwo Naukowe, 1975 r.
• „Księgi Piastów”, tom II, wyd. Instytut Historyczny PAN, 1990 r.

Artykuł jest częścią serii Dynastia Piastów i Dzielnice Mazowieckie.