1934 FIFA World Cup
Mundial 1934, oficjalnie 1934 FIFA World Cup, był drugim turniejem mistrzostw świata w piłce nożnej organizowanym przez FIFA. Odbył się w dniach – w Włoszech. Był to pierwszy mundial, w którym wprowadzono fazę eliminacji oraz rywalizację zespołów gospodarzy, które automatycznie zakwalifikowały się do turnieju.
Historia i kontekst
Po sukcesie pierwszego turnieju w Mundialu 1930 w Urugwaju, FIFA postanowiła zorganizować kolejną edycję w Europie, aby przyciągnąć większą liczbę drużyn i kibiców. Inicjatywa przypadła na Włochy, które otrzymały prawo gospodarza po zaproszeniu ze strony FIFA. W turnieju wprowadzono nowy system rozgrywek – ściśle pucharowy, bez fazy grupowej, oraz kwalifikacje, z których 16 zespołów przeszło do finałowej części.
Kwalifikacje
Do turnieju zakwalifikowano 16 drużyn spośród 32, które wzięły udział w eliminacjach. Największe futbolowe mocarstwa, takie jak Brazylia, Czechosłowacja, Francja i Niemcy, przeszły przez trudne mecze eliminacyjne. Gospodarz, Włochy, dostały awans automatyczny.
Format turnieju
- Turniej stanowił piętnastokadrowy puchar jednopunktowy.
- Wszyscy mecze rozgrywano w systemie „jedna gra – wyjście”.
- Mecze remisowe po regulaminowym czasie rozstrzygano dogrywką (przed wprowadzeniem dogrywki rzutami karnymi).
- W razie kolejnego remisu po dogrywce rozstrzygano losowaniem.
Stadiony i miasta
Rozgrywki odbywały się w ośmiu miastach:
- Rzym (Stadion Olimpijski)
- Mediolan (Stadion Giuseppe Meazza)
- Turyn (Stadion Garibaldi)
- Genova (Stadion Domo)
- Florencja (Stadion Florencja)
- Bologna (Stadion Bologna)
- Bolonia (Stadio Biancorosso)
- Neapol (Stadion San Paolo)
Uczestnicy
W turnieju rywalizowało 16 reprezentacji:
| Kraj | Trener | Kapitan |
|---|---|---|
| Włochy | Cezar Rossi | Giuseppe Meazza |
| Czechosłowacja | Vlastimil Plánička | František Plánička |
| Niemcy | Otto Nerz | Richard Hofmann |
| Francja | Alexandre Wolf | Émile Veinante |
| Hiszpania | José María Mateos | Mariano Martín |
| Brazylia | Luíz Vinhaes | Romeu |
| Argentyna | Feliciano Rivilla | José María Medina |
| Szwecja | Henrik Lund | Gunnar Nordahl |
| Wielka Brytania | Walter Hammond | Jimmy McGrory |
| Polska | Antoni Brzeżańczyk | Ernest Pohl |
| Holandia | Bob Hilders | Georgie van der Voort |
| Szwajcaria | Alessandro Papanio | Alfred Bickel |
| Rumunia | Johann Kieser | Gheorghe Tătărescu |
| Jugosławia | Jovan Jovanović | Petar Hristov |
| Irlandia | William Short | Tommy Cairney |
| Dania | Jens Olsen | Karl A. Andersen |
Przebieg turnieju
1/8 finału
- Włochy – Hiszpania 1–0
- Czechosłowacja – Rumunia 2–1 (dogrywka)
- Niemcy – Szwecja 2–1
- Francja – Irlandia 3–2
- Wielka Brytania – Holandia 4–2
- Brazylia – Jugosławia 2–1
- Argentina – Dania 3–2
- Polska – Szwajcaria 2–1
Ćwierćfinały
- Włochy** – **Czechosłowacja** 1–0 (dogrywka)
- Gruzja – Niemcy 2–1
- Francja – Wielka Brytania 3–1
- Brazylia – Argentyna 2–1
Półfinały
- Włochy** – **Niemcy** 2–1 (dogrywka)
- Francja** – **Brazylia** 3–2 (dogrywka)
Finał
Ostateczny mecz odbył się w Rzymie na Stadionie Olimpijskim. Włochy pokonały Czechosłowację 2–1 po dogrywce. Bramki dla Włoch zdobyli Giuseppe Meazza (2), a jedyną bramkę dla Czechosłowacji strzelił Oldřich Masopust.
Najlepsi strzelcy
W turnieju najwięcej bramek (5) zdobył Oldřich Masopust (Czechosłowacja). Wśród włoskich graczy najwięcej strzelili Giuseppe Meazza i Álvaro San Juan po dwie bramki.
Znaczenie i dziedzictwo
Mundial 1934 umocnił pozycję Włoch jako potęgi piłkarskiej i był pierwszym turniejem, w którym zespół gospodarza wygrał w swej własnej ojczyźnie. System eliminacji wprowadzony w 1934 roku pozostał podstawą turniejów do 1958 roku, kiedy to powrócono do fazy grupowej. Mistrzostwa przyczyniły się również do popularyzacji piłki nożnej w Europie oraz wzmocniły znaczenie FIFA jako organizacji zarządzającej międzynarodowym sportem.