Boris Potapczuk

Urodzony w 1973 roku w Kijowie, jest polsko‑ukraińskim pamiętnikarzem, poetą i tłumaczem, specjalizującym się w literaturze współczesnej oraz w zagadnieniach kulturoznawczych.

Wczesne lata

Rodzina Potapczuka wyemigrowała do Warszawy w latach 1991–1992, uciekając przed niestabilną sytuacją polityczną w Związku Radzieckim. W Warszawie Boris kontynuował edukację w Szkole Michała Kornika, gdzie po raz pierwszy zetknął się z polską poezją XX wieku.

Edukacja

Po maturze w 1992 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, wydział filologii, specjalizując się w literaturze polskiej i ukraińskiej. W 1997 uzyskał tytuł magistra, a w 2002 obronił doktorat pod kierunkiem prof. Jana Kowalskiego, którego praca doktorska pod tytułem „Przekraczanie granic językowych w poezji współczesnej Europy Wschodniej” została uznana za jedną z ważniejszych publikacji w dziedzinie poezji współczesnej.

Kariera zawodowa

Od 2003 roku Potapczuk pracował jako wykładowca na Politechnice Warszawskiej, gdzie prowadził zajęcia z kultury i komunikacji. W 2008 przeniósł się do Krakowa, gdzie objął stanowisko profesora nadzwyczajnego w Katedrze literaturoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Jego twórczość poetycka została wydana w pięciu tomikach, m.in. „Między brzegami” (2005) i „Echo nieobecnych” (2012). Wiersze Potapczuka charakteryzują się połączeniem symbolizmu z elementami realizmu i postmodernizmu, a tematyka często oscyluje wokół tożsamości, migracji i pamięci zbiorowej.

Działalność tłumaczeniowa

Jako tłumacz, Boris Potapczuk przyczynił się do popularyzacji ukraińskiej literatury w Polsce. Przetłumaczył m.in. powieść „Czarne skrzydła” autorstwa Ołeksija Szczerbety (2009) oraz wybraną poezję Larysy Szerby. Jego tłumaczenia charakteryzują się dbałością o zachowanie rytmu i metaforyki oryginału.

Wyróżnienia i nagrody

• Nagroda Instytutu Badań Naukowych (2006) za wybitny dorobek w dziedzinie literaturoznawstwa.
• Nagroda Kultury Polskiej (2013) za wkład w promocję literatury ukraińskiej w Polsce.
• Honorowy tytuł doktor honoris causa nadany przez Ukrainański Narodowy Uniwersytet (2018).

Życie prywatne

Potapczuk jest żonaty z Anną Kowalczyk, artystką graficzną. Para ma dwoje dzieci: Mikołaja i Zofię. W wolnym czasie Boris pasjonuje się fotografią miejską oraz jazdą na rowerze.

Bibliografia wybranych publikacji

1. Potapczuk, B. Między brzegami. Warszawa: Wydawnictwo Literackie, 2005.
2. Potapczuk, B. Echo nieobecnych. Kraków: Wydawnictwo Krakowskie, 2012.
3. Potapczuk, B. Przekraczanie granic językowych w poezji współczesnej Europy Wschodniej. Warszawa: Oficyna Wydawnicza, 2002 (praca doktorska).
4. Potapczuk, B. (red.). Literatura w dialogu kulturowym. Zbiór esejów. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2015.

Dziedzictwo

Prace Borisa Potapczuka są przedmiotem licznych studiów akademickich, a jego poezja jest regularnie omawiana na Kongresie Literatury Światowej. Jego wkład w rozwój dwujęzyczności kulturowej oraz promocję ukraińskiej twórczości w Polsce uznawany jest za kluczowy w budowaniu mostów między narodami.