encyklopedia.run.place

fizyka_cząstek

Fizyka cząstek (ang. particle physics) – dział fizyki zajmujący się badaniem najdroższych i najtrwalszych składników materii oraz oddziaływań między nimi. Cząstki elementarne, ich własności, symetrie i siły, które je łączą, są opisywane w ramach Modelu Standardowego – najdokładniejszej teorii opisującej zjawiska w skali subatomowej.

Historia

Początki fizyki cząstek sięgają końca XIX wieku, kiedy J.J. Thomson odkrył elektron (1904 roku). W kolejnych dekadach pojawiały się kolejne odkrycia: proton (1919), neutron (1932), mezony (1947) i wiele innych. Równolegle rozwijała się teoria kwantowa, prowadząc do sformułowania elektrosłabej teorii unifikacji i wreszcie Modelu Standardowego w latach 70. XX wieku.

Podstawowe pojęcia

Model Standardowy

Model Standardowy grupuje wszystkie znane cząstki elementarne w dwie klasy:

  1. Leptony – m.in. elektron (e⁻), mion (μ⁻), taon (τ⁻) oraz ich neutriny.
  2. Kwarki – sześć rodzajów (up, down, charm, strange, top, bottom), które tworzą hadrony (np. protony i neutrony).

Siły oddziaływań są przenoszone przez bozony: fotony (elektromagnetyzm), bozony W i Z (oddziaływanie słabe) oraz gluony (oddziaływanie silne). Ostatnim elementem Modelu Standardowego jest bozon Higgsa, potwierdzonym w 2012 roku w laboratorium CERN.

Eksperymenty i akceleratory

Najważniejsze obiekty badawcze to przyspieszacze cząstek, w których cząstki osiągają wysokie energie i zderzają się ze sobą. Najbardziej znane:

Problemy otwarte

Mimo sukcesów Model Standardowy nie wyjaśnia wszystkich obserwacji. Do najważniejszych wyzwań należą:

Zastosowania

Badania w fizyce cząstek przyczyniły się do licznych technologii: obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, detektory cząstek wykorzystywane w medycynie i przemyśle, a także rozwój technik obliczeniowych (np. grid computing).

Patrz także