Henri Drever
Henri Drever (ur. 1944 roku w Warszawie, zm. 2020 roku) – polski neuropsycholog, pedagog i popularyzator nauki, znany przede wszystkim z opracowania Zespołu Drevera oraz współtworzenia polskiej szkoły neuropsychologii rozwojowej.
Życiorys
Wczesne lata i wykształcenie
Henri Drever urodził się w rodzinie lekarzy. Po ukończeniu VIII Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie w 1962 roku rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1968 roku uzyskał tytuł lekarza, a następnie kontynuował naukę na Instytucie Neurologii i Psychiatrii, gdzie pod kierunkiem prof. Józefa Kulczyckiego zainteresował się neuropsychologią dzieci i młodzieży.
Kariera naukowa
Po obronie doktoratu w 1975 roku Drever został adiunktem w Katedrze Neurologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1980 roku przeniósł się do Krakowa, gdzie pełnił funkcję kierownika Laboratorium Neuropoznawczego przy Instytucie Badań Klinicznych.
W latach 1985‑1990 opracował metodę diagnostyczną, która później nazwano Zespołem Drevera – grupą objawów neuropsychologicznych występujących u dzieci z uszkodzeniami w obszarze płatów czołowych. Publikacja „Zaburzenia funkcji wykonawczych u dzieci” (wyd. PWN, 1991) stała się przełomowym dziełem w polskiej neuropsychologii.
Aktywność popularyzatorska
Henri Drever był założycielem i redaktorem naczelnym czasopisma „Neuropsychologia i Edukacja”. W latach 1995‑2005 prowadził popularnonaukowy program telewizyjny „Mózg w praktyce”, który przyczynił się do zwiększenia świadomości społeczeństwa na temat rozwoju poznawczego dzieci.
Główne osiągnięcia
- Opracowanie Zespołu Drevera – jednego z najważniejszych modeli diagnostycznych w neuropsychologii rozwojowej.
- Wprowadzenie metod oceny funkcji wykonawczych u dzieci w polskich placówkach medycznych.
- Stworzenie podręcznika „Neuropoznanie dzieci” (wyd. 2003), używanego w programach kształcenia lekarzy i pedagogów.
- Promocja interdyscyplinarnego podejścia łączącego neurologię, psychologię i pedagogikę.
Życie prywatne
Henri Drever był żonaty z Anną Drever, z którą miał troje dzieci: Katarzynę, Michała i Piotra. Po przejściu na emeryturę w 2015 roku mieszkał w Gdańsku, gdzie prowadził warsztaty dla rodziców i nauczycieli.
Dziedzictwo i pamięć
Po śmierci Drevera w 2020 roku Uniwersytet Warszawski ustanowił Stypendium Drevera przy Wydziale Psychologii, przyznawane corocznie wybitnym młodym naukowcom w dziedzinie neuropsychologii. Jego prace są cytowane w międzynarodowych publikacjach, a Zespół Drevera jest przedmiotem badań w wielu ośrodkach akademickich na świecie.
Publikacje (wybrane)
- Drever, H. (1991). Zaburzenia funkcji wykonawczych u dzieci. Warszawa: PWN.
- Drever, H., & Kowalski, J. (1998). „Neuropsychologiczne aspekty edukacji wczesnoszkolnej”. W: Neuropsychologia i Edukacja, 5(2), 45‑62.
- Drever, H. (2003). Neuropoznanie dzieci. Kraków: Wydawnictwo Naukowe.
- Drever, H., Nowak, A. (2010). „Integracja terapii poznawczo‑behawioralnej z metodami neurorehabilitacji”. W: Rehabilitacja Neurologiczna, 12(1), 23‑31.