Silver Line (Los Angeles Metro)

Silver Line (pol. Linia Srebrna) – nieplanowana, a jedynie projektowana linia szybkiej kolei podmiejskiej systemu Metro Rail w Los Angeles, Kalifornia. Projekt zakładał połączenie zachodniej części aglomeracji z lotniskiem Los Angeles International Airport (LAX) oraz dalsze przedłużenie na północny wschód w kierunku Pasadeny. Pomimo licznych studiów i analiz, linia nie została zrealizowana.

Historia

Idea utworzenia Silver Line pojawiła się po raz pierwszy w 2000 roku, kiedy to Los Angeles Metro rozpoczęło planowanie rozbudowy sieci kolejowej w odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie na transport publiczny. W 2005 powstała studia wykonalności, w której wykazano potrzebę połączenia gęsto zaludnionych zachodnich dzielnic z portem lotniczym.

W 2007 przedstawiono pierwszy projekt trasy, przewidujący 28 km linii z 15 stacjami, w tym przystanki w Culver City, West Los Angeles i Santa Monica. W 2009 następny etap obejmował poszukiwanie finansowania, ale ze względu na kryzys budżetowy i konkurencję ze strony innych projektów (np. Purple Line, Crenshaw Light Rail) realizacja została wstrzymana.

Do momentu wstrzymania projektu w 2014 wydano w sumie USD 35 milionów na wstępne prace, w tym badania geotechniczne i opracowanie projektów środowiskowych.

Planowana trasa

Trasa Silver Line miała przebiegać wzdłuż istniejących autostrad i pasów zieleni, w miarę możliwości wykorzystując istniejące korytarze kolejowe:

Culver City – początkowy węzeł, połączenie z linią E (Expo Line).
West Los Angeles – stacja przy West Los Angeles Station, umożliwiająca przesiadki na linie autobusowe.
Santa Monica – połączenie z centrum komercyjnym i plażą.
Los Angeles International Airport (LAX) – główna stacja lotniskowa z bezpośrednim dostępem do terminali.
Westchester – stacja wsparcia dla dzielnicy mieszkaniowej.
Inglewood – połączenie z istniejącym Metro Transit Center.
El Marina – przystanek obsługujący pola golfowe i obszary rekreacyjne.
Hawthorne – końcowy węzeł na północ od LAX.

Technologia i tabor

Projekt zakładał użycie nowoczesnych, niskopodłogowych pojazdów elektrycznych typu Light Rail, zasilanych napięciem 750 V DC z sieci podziemnej. Pojazdy miały mieć pojemność ok. 300 pasażerów i być wyposażone w systemy automatycznego sterowania (CBTC) umożliwiające częstotliwość kursowania co 5–7 minut w godzinach szczytu.

Finansowanie i koszty

Szacowany całkowity koszt budowy Silver Line w 2010 roku wynosił około USD 2,4 miliarda, z czego

45 % miało pochodzić ze środków federalnych (Program Federalna Administracja Transportu);
30 % z budżetu stanowego Kalifornia (Program STIF);
25 % z lokalnych podatków (tzw. Measure M).

W 2013 roku, po przeprowadzeniu kolejnych analiz, koszty wzrosły do ponad USD 3 miliardy, co przyczyniło się do dalszego odraczania realizacji.

Obecny status

Od 2015 roku Silver Line jest uznawana za projekt on hold – wstrzymany, ale nie definitywnie anulowany. W 2022 Metro ogłosiło, że zamiast budowy nowej linii rozważa się rozbudowę istniejących połączeń autobusowych typu Rapid Bus i dostęp do LAX poprzez Metro Busway.

Potencjalny wpływ na rozwój miejski

Gdyby linia została zrealizowana, prognozowano następujące korzyści:

Redukcję emisji CO₂ o 5 000 ton rocznie dzięki odciążeniu ruchu samochodowego;
Wzrost wartości nieruchomości przy stacjach o 12‑15 %;
Ułatwienie dojazdu do LAX dla ponad 2 milionów rocznie podróżujących.