encyklopedia.run.place

Wybory parlamentarne w Tajwanie

Wybory parlamentarne w Tajwanie (oficjalnie Republika Chińska) to regularne głosowania, w których obywatele wybierają członków Yuan Legislacyjnego – jedynej izby parlamentu. System wyborczy podlegał licznym reformom od lat 1945 aż po współczesność, odzwierciedlając transformację Tajwanu od autorytarnych rządów Kuomintangu (KMT) do pełnoprawnej demokracji.

Historia wyborów parlamentarnych

Po przejęciu władzy w 1949 r. przez Kuomintang na Tajwanie wprowadzono system jednopartyjny, w którym Kuomintang sprawował monopol na wszystkie szczeble władzy. Pierwsze częściowo wolne wybory do Yuan Legislacyjnego odbyły się w 1948 roku w Chinach kontynentalnych, ale po przeprowadzkach na wyspę ich znaczenie zostało zredukowane do tzw. „dziesięcioletnich posłów”.

Kluczowy przełom nastąpił w 1987 roku, kiedy to zniesiono stan wyjątkowy i dopuszczono legalne partie opozycyjne. W wyniku tego w 1990 roku powstała Democratic Progressive Party (DPP). Pierwsze wolne wybory do całego składu Yuan Legislacyjnego odbyły się w 1992 roku, co uznaje się za początek współczesnego systemu demokratycznego w Tajwanie.

System wyborczy

Obecny system wyborczy, obowiązujący od wyborów w 2008 roku, opiera się na mieszanym modelu:

  • Jednomandatowe okręgi wyborcze (SMD) – 73 posłów wybieranych w systemie większościowym (first‑past‑the‑post).
  • Proporcjonalna lista partii (PR) – 34 posłów wybieranych w oparciu o krajową listę proporcjonalną przy użyciu metody d’Hondta.
  • Reprezentacja płciowa – dodatkowo 6 miejsc (trzy dla kobiet i trzy dla mężczyzn) przydzielane jest w systemie proporcjonalnym, aby zapewnić równowagę płci w parlamencie.

Wybory odbywają się co cztery lata, a do ich przeprowadzenia obowiązują następujące zasady:

  1. Uczestnictwo w wyborach mają obywatele Tajwanu, którzy ukończyli 20 lat.
  2. Wszystkie partie muszą zarejestrować listy kandydatów w wyznaczonych okręgach.
  3. W przetargach SMD obowiązuje progi wyborcze – kandydat musi uzyskać najwięcej głosów w okręgu.
  4. W przetargach PR obowiązuje procentowy próg wyborczy wynoszący 5% głosów ogółem lub 3% w przypadku kandydatów z list wyborczych.

Najważniejsze wybory

Rok Liczba mandatów KMT Liczba mandatów DPP Frekwencja Uwagi
1992 140 54 71,2 % Pierwsze w pełni wolne wybory
1995 124 70 78,5 % Wzrost poparcia DPP
1998 151 48 76,2 % Dominacja KMT
2001 84 85 73,4 % Równowaga sił, pierwsze koalicje
2005 68 96 70,4 % Przejęcie władzy przez DPP
2008 135 28 71,6 % Powrót KMT, wprowadzenie systemu mieszanych mandatów
2012 103 62 73,2 % Stabilizacja układu parlamentarnego
2016 28 136 68,8 % Historyczne zwycięstwo DPP
2020 34 125 74,9 % Ugruntowanie przewagi DPP

Partie polityczne

W systemie tajwańskim działa kilka znaczących partii, spośród których najważniejsze to:

Reformy wyborcze

Od 1992 roku wprowadzono szereg reform mających na celu zwiększenie przejrzystości i proporcjonalności:

  • 1999 r. – wprowadzenie ograniczenia liczby mandatów przypadających jednej partii w okręgach wielomandatowych.
  • 2005 r. – zwiększenie liczby okręgów jednokandydatowych i wprowadzenie systemu mieszanych mandatów.
  • 2008 r. – pełne przejście na system 73‑34‑6, znany jako „system jednopłatkowy”.
  • 2015 r. – przegląd prawa wyborczego w celu ułatwienia rejestracji kandydatów spoza dużych partii.

Frekwencja wyborcza

Frekwencja w wyborach parlamentarno‑legislacyjnych w Tajwanie tradycyjnie utrzymuje się na wysokim poziomie, przy najniższym wyniku 1998 r. (71 %) i najwyższym w 2016 r. (79 %). Wysoka partycypacja przyczynia się do legitymacji demokratycznego systemu i jest często cytowana jako przykład stabilnej demokracji w regionie Azji‑Wschodniej.

Znaczenie międzynarodowe

Wyniki wyborów w Tajwanie mają wpływ nie tylko na wewnętrzną politykę, ale także na relacje z Chińską Republiką Ludową oraz ze Stanami Zjednoczonymi w Ameryce. Zwycięstwo DPP zazwyczaj wiąże się z bardziej zdecydowaną polityką niepodległościową, co wywołuje napięcia dyplomatyczne, podczas gdy rządy KMT skupiają się na dialogu i handlu z Pekinem.

Bibliografia i źródła

Artykuł opiera się na danych pochodzących z oficjalnych raportów Centralnej Komisji Wyborczej Tajwanu, publikacji akademickich oraz analiz politycznych dostępnych w publikacjach krajowych.